Ἔρις ἐρήμη ὡς εἰκὸς

Ἐν χλωερῷ παραδεὶσῳ πέριξ τοῦ μεγάρου, οἱ γάμοι Πηλέως καὶ Θέτιδος, τελούνται.Ἔρις, ἡ μόνη μὴ κεκλημένη θεός, παραγίγνεται πλησίον τῶν θυρῶν. Εἰκαζεν ἄν τις, ὅτι ἐστὶ βαρύθυμος, κατηφής, ὀλίγον κυρτή, αἰσχρά καὶ σμικρὰ τὸ εἶδος, μετὰ πιναροῦ πέπλου ἀλλὰ εὖ διακειμένη πρὸς τὸ θέατρον.

ΕΡΙΣ

Ὦ!

Ἔρι ἐρήμη, ἔμβα ἔμβα σιωπηρῶς

 ἐπὶ χθόνα μονωτάτη ὡς εἰκὸς

 ὀπιπεύσουσα τῆλε θυρὸς

 τὰς ἀγλαὰς ἐλεὐσεις...

(ἐφιστᾶσα, λέγει τῷ θεάτρω, πειρωμένη θυμὸν ἐπισχεῖν)

Οὐ προσεκλήθην φεῡ! Καὶ οὐκ ᾐσχύνοντο ρῖψαι μοι τὴν δακέθυμον ἀπάρνησιν εἰσάντα ἰδεῖν. Διαβεβόηται ὅτι ἔστι μοι νεῖκος καὶ διένεξις; Ἔγωγε δή! Καὶ μὴν ἔστι μοι ἅμιλλα καὶ ζέσις διὰ τὸ ἀγαθόν.Ὁ ζῆλος! Ὁ ἆθλος πρὸς ὑπεροχήν, ὃν ἐγώ μετέδωκα τοῖς βροτοῖς ἵνα κοπιῶσιν ὡς ὠφέλειαν τῆς ἐφ' ἡμέραν βορᾶς.

Ἀνεκτίμητον ὄνησιν ἂν δωροίμην ἥς Ὀλύμποιοι νῦν, ἀπηνῶς καταφρονοῦσι!

(ἀθρεῖ δεικνῦσα τῷ θεάτρῳ τινάς κεκλημένους θεοὺς ἅμα θνητοῖς παρελαύνοντας)

Ἀθηνᾶ, Ἀφροδίτη, Ἥρα, Ποσειδῶν

Οὔκουν ἐγὼ φίλερις οὖσα; ἡ ὑποχθόνιος Ἐκάτη; ὦ ναί γε! ἡ Ἀληκτώ, ἡ Μέγαιρα, αἱ Ἐρινύες πᾶσαι; ναί γε! αἱ μέλαιναι Κῆρες οἴμι ναί γε! εἰ καὶ στάζουσαι χεῖρας αἵματι;;

(τῷ θεάτρῳ)

Ἔιπετέ μοι ὦ φίλτατοι, ἐδόκει ὑμῖν ταύτας λῴονας εἶναι ἵνα συνᾴδωσι τὸν ὑμέναιον;

(ὁρᾷ Ἄρην ἀφικνούμενον)

Ἔα! Ἰδὲ ἐπὶ τεθρίππου ἅρματος στίλβει πρόσωπον -μὴ ὥρασιν ἵκοιτο- θοῦρος Ἄρης ὁ ἑδνωτὴς φρίκην καὶ πόλεμον!

(πρὸς ἑαυτὸν ἀπελήρει)

 Ὦ μοι ἐμοὶ ἀδέλφιον περικάλλιστον! Ἀμνήμων βαίνεις πόδα ἐν εἰλαπίναις τῆς σῆς κασιγνήτης ἐπιλαθόμενος; Ἔριν μέν τὴν ἀσχήμονα ὡς φῇς, ἀεὶ ἀρωγὸν δὲ ἐν σοφίσμασιν ἅ σὺ μηχανᾶ οὐκ ἐκφέρεις.

Οὐκοῡν, τὸ τιμᾶσθαι ἐστὶ κράτιστον οὐχὶ τὸ περίβωτον κάλλος!

 Καὶ τί ποτέ ἐστι τοῦτο ὃ τίκτει φθόνον τρύχοντα, σμυγερόν, ζοφώδη καὶ βραχεῖαν φέρει ζωήν; Κάλλος κορύσσει τὸ ἀκόλαστον τέκνον Κύπριδος ἀθανάτους ἐμπαίζειν καὶ δήτα τοὺς θνητοὺς, εἰλῆσαν ὄμμα φρενῶν ἀχλύι, λυγροῖς βέλεσσι κάμμορον κέαρ διακεντεῖν.

(Παῦσις )

Ἀτὰρ κάκιστον πάντων τὸ ἀδικεῖσθαι.

(Τῷ θεάτρῳ)

Φράσατε ἀγετέ μοι ὦ ἀγαθοὶ, ἐδόκει ὑμῖν οὐκ ἐμὲ εἶναι ἀρκετὴν τεκμαίρεσθαι τοῦτο; Τί δήτα οἴεσθε; Ποῖος ἆρά γε δύναταί μοι ἀποπλῦναι τόδε τὸ ἄδικον;

Τοιγάρτοι, ὥρα κατεπείγει τε καὶ ὑμᾶς καὶ πάντας γνῶναι!

(Ἀπαστράπτον μῆλον ἐκ τοῦ αὐχμηροῦ πέπλου ταύτης ἀναφαίνεται. Ὁρῶσα καὶ δεικνῦσα τὸ μῆλον)

ἑνὶ ἔπει :"τῇ καλλίστῃ"

(λευκὴ αἰθάλη ἄρχεται περιβάλλειν νιν ὥσπερ νεφέλη. Ἔρις, ἀπεκδυομένη τὸ εὐτελὲς ἔνδυμα, ὀφθήσεται ἀμυδρὸν τανύεσθαι αὐξομένη).

 ὮἜρι ἐρήμη σιωπηρῶς

καίτοι μαινομένη ἱκανῶς

ἐκδικεῖσθαι!

(πρὸς ἑαυτόν)

Αὔξου γοῦν ὥσπερ χόλος ὁ λελογχὼς μου τὴν ὀρφνὴν κραδίαν πέλωρ ἐγένετο...

(Ἔρις αὐξηθεῖσα, ἐγένετο πελώριος, ἀόρατος καὶ ἀντιληφθεῖσα παρὰ τῶν θεατῶν μόνον ἐκ τῆς ἑαυτῆς φωνῆς.

Ἐν τοῖς γάμοις δέ, τὸ περικαλλὲς μῆλον κυλινδεῖται -ἐξ ἀοράτου Ἔριδος χειρὸς- ἐπὶ τῆς ἑορτίου τραπέζης. Τὸ θαλερὸν παγίδιον ὀφθήσεται παραυτίκα ὑπὸ τριῶν δελεαρπάγων θεαινῶν, Ἥρας, Ἀθηνᾶς καὶ Ἀφροδίτης αἳ ἄρξονται ἐρίζειν ἀλλήλαις περὶ ὑπερτάτου κάλλους, θορυβωδῶς. Τηνίκα, Ἔρις, ἀσπάζομένή τοὺς θεατάς, ἀναλήπτεται εἰς οὐρανόν. Ἡ φωνὴ ταύτης ἐξακούεται νῦν μακρόθεν).

Οὔλετε καὶ χαίρετε! Αὔρα φιλότητος αἰθέρος ἤδη περιλείχει πάνυ ἡδέως τὸ ἐμὸν κάρα. Ἐνθάδε γε, τεθαλυῖα, ἐν λειμῶσι νεφῶν κούφη ἔτι, θεωρῶ ἀφ’ ὑψηλοῦ τὴν γαμήλιον ἑορτὴν μεγάλου τι μέλλοντος κακοῦ ἀποβησομένην.

Κάλλος γάρ, δεινῶν πημάτων δέλεαρ.

*Θερμές ευχαριστίες στην κ. Ευμορφία Καπόλου για την επιμέλεια του κειμένου.

ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Mέσα σε έναν καταπράσινο κήπο, γύρω από το μέγαρο, τελούνται οι γάμοι του Πηλέα και της Θέτιδος. Η Έρις, η μόνη θεά που δεν προσκαλέστηκε εμφανίζεται έξω από την πύλη. Θα έλεγε κανείς , πως είναι πικραμένη, σκυθρωπή, λίγο κυρτή, κάπως άσχημη και κοντή, μ’ ένα φθαρμένο, βρώμικο πέπλο, μα παρόλα αυτά, φαίνεται αρκετά συμπαθής στους θεατές.

Έρις έρημη, βαίνε βαίνε σιωπηλά

πάνω στη γη, μόνη στον κόσμο, ως συνήθως

κρυφοκοιτάζοντας από μακριά

 τις λαμπερές ελεύσεις

(Αφού σταθεί, απευθύνεται στους θεατές προσπαθώντας να συγκρατήσει τον θυμό της)

Φευ! δεν με προσκάλεσαν! Και δεν ντρεπόντουσαν να μου ρίξουν την πικρόθυμή τους άρνηση στα μούτρα. Διαδίδεται ότι έχω στο αίμα μου την φιλονεικία και τη διχόνοια. Και βέβαια ναι! Αλλά έχω και την άμιλλα όπως και το πάθος για το καλό. Ο ζήλος! Ο αγώνας για υπεροχή που εγώ μετέδωσα στους ανθρώπους με ωφέλιμο μόχθο για να κερδίζουν την καθημερινή τροφή τους. Ένα ανεκτίμητο δώρο θα μπορούσα να χαρίσω, δώρο που οι Ολύμπιοι τώρα, σκληρά περιφρονούν.

(Μετράει δείχνοντας στους θεατές κάποιους θεούς που μαζί με θνητούς φτάνουν για τον γάμο).

Αθηνά, Αφροδίτη, Ήρα, Ποσειδώνας.

Ώστε όχι εγώ επειδή είμαι φιλέρις ε;; Η υποχθόνια Εκάτη; ε; ε ναι! βέβαια! Η Αληκτώ, η Μέγαιρα, όλες οι Ερινύες; μα ναι φυσικά! και οι μαύρες Κήρες ναι; ακόμα κι αν τα χέρια τους στάζουν αίμα;;

(προς τους θεατές)

Πέστε μου φίλοι μου, είναι καλύτερες αυτές να τραγουδήσουν το τραγούδι του γάμου;

(Βλέπει τον Άρη να φτάνει με το άρμα του)

Βρε για δες! Πάνω σε τέθριππο άρμα λάμπει το πρόσωπό του που κακό χρόνο να ‘χει, φτάνει ο Άρης “ο σίφουνας” για να προξενέψει τη φρίκη με τον πόλεμο.

(Παραληρώντας)

Αχαχαλίμονο αδερφάκι μου ομορφόπαιδο! Αδιάφορος τρέχεις για τα συμπόσια την αδελφή σου λησμονώντας; Την Έριδα μεν την ασχημούλα όπως λες, αλλά πόσο σε βοηθάει δε, στις πονηρές δουλειές σου, ποτέ δεν αναφέρεις…

Ε λοιπόν, το να σε τιμούν είναι το σπουδαιότερο και όχι η ομορφιά για την οποία όλοι μιλάτε.

Και τί τέλος πάντων είναι αυτή που γεννάει φθόνο να σε κατατρώει, εξουθενωτικό, σκοτεινό, αυτή που έχει τόσο μικρή ζωή, αυτή που οπλίζει το ακόλαστο παιδί της Αφροδίτης να εμπαίζει τους θεούς και φυσικά τους ανθρώπους, πρώτα με ομίχλη να θολώνει το βλέμμα της ψυχής κι έπειτα τα ολέθρια βέλη του να διατρυπούν την δύστυχη καρδιά...

(Παύση)

Αλλά το χειρότερο όλων είναι το να σε αδικούν!

(Προς τους θεατές)

Ελάτε, πέστε μου, δεν είμαι αρκετή να αποδείξω κάτι τέτοιο ; Τί νομίζετε; Ποιός άραγε μπορεί να ξεπλύνει για χάρη μου αυτή την αδικία;

Λοιπόν, επείγει η ώρα και για εσάς και για τους πάντες να το μάθουν!

(Ένα αστραφτερό μήλο εμφανίζεται από το φθαρμένο της πέπλο. Το κοιτάει και το δείχνει στο κοινό)

Με δυο λόγια: "Στην πιο όμορφη"

(Λευκή αχλύς αρχίζει να την περιβάλλει σαν σύννεφο. Η Έρις, απεκδύοντας το ταπεινό της ένδυμα, φαίνεται αμυδρά να απλώνεται και να μεγαλώνει.)

Ω! Έρις, μονάχη σιωπηλά

 κι όμως μανιασμένη αρκετά

για να εκδικηθείς!

(Προς τον εαυτό της)

Μεγάλωνε λοιπόν σαν την οργή που λογχίζει την φτωχή μου καρδιά και γίνεται πελώρια…

(Η Έρις αυξανομένη, γίνεται τεράστια, αόρατη και αντιληπτή πλέον στους θεατές μόνο από τη φωνή της. Στους γάμους δε, το πανέμορφο μήλο κυλά -από το αόρατο χέρι της Έριδας- πάνω στο γιορτινό τραπέζι. Το αστραφτερό δόλωμα, αμέσως γίνεται αντιληπτό από τρεις θεές που το διεκδικούν, την Ήρα, την Αθηνά και την Αφροδίτη, οι οποίες ξεκινούν να μαλώνουν μεταξύ τους για το ποια είναι η πιο όμορφη, θορυβωδώς. Την ίδια στιγμή, η Έρις, αποχαιρετώντας τους θεατές, αναλήπτεται στον ουρανό. Η φωνή της ακούγεται τώρα από μακριά.)

Να είστε γεροί κι ευτυχισμένοι!!! Μια υπέροχη αύρα αιθέρα ήδη αγκαλιάζει τόσο γλυκά το κεφάλι μου... Εδώ πάνω, ολάνθιστη, μες στα λιβάδια των νεφών, ανάλαφρη πια, βλέπω από ψηλά την γαμήλια γιορτή που πρόκειται να καταλήξει σε μεγάλο κακό. Γιατί η ομορφιά, πράγματι, είναι δέλεαρ πολλών συμφορών.